می دونی بی تو لحظه هام حرمتی نداره

                                                   ببین جدایی تو نگاه ما نیست

میون کو چه های شب

                اون لحظه های بیدار

                        وقتی که در هوای عشق بودیم هردو بی هوش

                                  بود نفسامون واسه هم گرم و لطیف و تن پوش

خوش به حالم ، خوش به حالم

                       تا تو هستی تو  دلم غمی ندارم

 نمی دونم دارم خواب می بینم یا بیدارم

                           حالا که به تو رسیدم تو رو چشمام می ذارم

              الهی شکر الهی شکر تو رو دارم

                                                 الهی شکر

               الهی شکر الهی شکر تویی یارم

                                                 الهی شکر

با من بمون خدای من باش

                چی بهتر از عبادت تو

چشم انتظار من باش

       تنها تو یار من باش ، ای آخرین امیدم ای نازنین ترین یار

 چشم انتظارم باش

         من زنده ام به یادت ... نامی دیگر به جز تو با قلبم آشنا نیست

تو ای آغاز شیرین امید هر سرانجام

                           برای هر ترانه تو ای همیشه بهترین یار

                                              یگانه ناجی عشق تو هستی

ای تو بی تکرار تر

                  از حادثه بیش از این انتظار دیگه بسه

به من از فرسنگ ها

                     بوی نفس هات می رسه

ببار ببار رو تن خستم

             از عشق سیرابم کن با قصه های شیرینت منو هر شب خوابم کن

                                                      (( دوستدار تو شهرام))

تدبیری اندیشید . پس از همسرش خواست تا با صدای بلند ، راز گردآمدن ثروتش را از وی بپرسد. زن

قبول کرد و مرد پس از امتناع بسیار ، پاسخ داد که ثروتش را از راه دزدی به دست آورده است.

زیرا می توانسته  در شب های مهتابی  با کمک خواندن دعایی افسونگرانه و چنگ زدن به نور ماه به خا

نه ی مردم وارد شود و پس از گرد آوری اثاث خانه ، با خواندن همان دعا از خانه خارج شود ، آن دعای 

افسونگر  ((سول)) بوده است . که هفت بار خوانده شد.

دزد با شنیدن این سخن فریب خورد و هفت مرتبه ((رسول)) را بر زبان راند و خود را به طرف نور ماه

پرتاب کرد که نا گاه از بام به زیر افتاد و ثروتمند او را دستگیر کرد. دزد به وی گفت : از بخت بد ، پندت را به

کار بستم . اکنون می بینی که چگونه  افسون تو مرا در آستا نه ی  مرگ قرار داده است.

                                                          از درد سخن گفتن

باز آی که چون برگ خزانم رخ زردی است

با یاد تو دمساز دل من دم سردی است

گر رو به تو آورده ام از روی نیازی است

ور درد سری می دهمت از سر دردی است

از رهروان سفر عشق در این دشت

گلگونه سرشکی است اگر راه نوردی است

در عرصه ی اندیشهی من با که توان گفت

سرگشته چه فریادی و خونین چه نبردی است

غمخوار به جز درد و وفادار به جز درد

جز درد که می دانست که این مرد چه مردی است

از درد سخن گفتن و از درد شنیدن

با مردم بی درد ندانی که چه دردی است

چو  جام شفق موج زند خون به دل من

با این همه دور از تو مرا چهره ی زردی است

زین لاله ی بشکفته ی در دامن صحرا

هر لاله نشان قدم را ه نوردی است

   منو از این که می بینی

پریشان تر چه می خواهی؟

از این آتش به جز

یک مشت خاکستر چه می خواهی؟

من از اوج عشق تو به زیر پایت افتادم

بیا این اوج و پرواز و

دیگر چه می خواهی؟

 می گی  عاشقم     شدی   خد ا کنه                                                                                         

کی  دلش  می یاد  با  تو    بد  تا   کنه؟                                                                                    

بس    که  اون  چشمای  تو  مهربونه                                                                    

کی    دلش  میاد   تو  رو     برنجونه؟                                                        

کی    دلش     میاد   که   تنهات   بذاره                                           

کی      متونه    بگه    دوستت    نداره                              

توی  این   شبای   بارونی   و   خیس                

کی  می تونه   بگه  دلتنگ  تو   نیست؟        

بس که  چشمای  تو  پاک  و   روشنه

کی    دلش   میاد   ازت    دل    بکنه؟     

تو    گوشم   می گی   که عاشق  منی                 

بازداری   حرفهای   شیرین   می زنی                       

باز   منو  به   اوج   رویا     می بری                               

تو    که   از     تموم    دنیا    بهتری                                       

معنی     عاشقیو    خوب     می دونی                                                  

می گی عاشقی و رو حرفت  می مونی                                                            

می گی هرجا   که بری  باهات  می آم                                                                    

می گم هرجورکه باشی تورومی خوام                                                                               

نمی دونی چه بی صدا برای تو می میرم

تو میایی که دستامو به پیش دستات ببری

نمی دونی که دو دستم می گیرن دستای تو

تو میای که گوش کنی به حرفای قشنگ من

نمی دونی که چقدر قشنگ ترن حرفای تو

تو میای بهم بگی "دوست دارم عاشقتم "

نمی دونی که شدم یه عمری دیوونه ی تو

تو میای نشون بدی گل عشق و گل سرخ

نمی دونی که خودت قشتگ تری از هر چی گل

تو میای بهم میگی "دلم برات تنگ شده بود"

نمی دونی دل من چه ابریه از دوری تو

تو میای که پاک کنی اشکای من

نمی دونی که همین جور می ریزن اشکای تو

تو میای تا که منو ببری به پیش خود

نمی دونی که منم دارم میام به پیش تو

 من می شنوم صدای پاتو تو میای به پیش

هر نیم شب آفتاب بینم

هر سو نگرم به کوه و هامون

از خجلت آفتاب رویت

بر چهره ی مه نقاب بینم

روزی باشد که خویشتن را

از وصل تو کامیاب بینم

بنیاد طرب خراب بینم

از موجه ی بحر غم صبا را

همواره در انقلاب بینم

دستانت را در دستانم بگذار تا برایت نوید شادی بخش پر ستو ها را به ار مغان بیاورم

دستانت را در دستانم بگذارتا بتوانم امید ها در دلت زنده کنم

دستانت را در دستانم بگذار تا شاید بتوانم گوشه ای از تنهایی هایت را پر کنم

دستانت را در دستانم بگذار تا حداقل بتوانم همراهت باشم

دستانت را در دستانم بگذار تا دوباره احساس زیبایی ها را در وجودت زنده کنم

دستانت را در دستانم بگذار تا بتوانم ارامش را در تو زنده کنم

دستانت را در دستانم بگذار تا کمی از خسته گی هایت بکاهم

دستانت را در دستم بگذار تا بتوانم ارامش کودکی ات را به توباز گردانم

دستانت را در دستانم بگذار تا آرزو ها ی قشنگت دوباره به سویت پر واز کنند

دستانت را در دستانم بگذار تا بتوانم کوله باری که از درد بر دوشت هست کمی من آن را به

دوش کشم

دستانت را در دستانم بگذار تا کمی از دل تنگی هایت بکاهم

دستانت را در دستانم بگذار و بدان که فا صله ای که در بین انگشتانت هست برای چیه؟؟!!

اینه که یکی اونو برات پر کنه پس به دنبال اون کس باش...

به این امید ندارم که همیشه و همیشه تا ابد دستانم را در دستانت قرار دهم

ولی بیا تا این چند صباحی که در کنار هم هستیم دستانمان در دست هم قرار گیرد و به آنچه

 که

در این روزها در انتظار ش بودیم برسیم از این لحظات استفاده کنیم و با هم با شیم و از کنار

هم بودن و هم صحبت هم بودنبه آرامش برسیم و حر فای نا گفته را به هم بگوییم

نا گهان چه قدر زود دیر می شود...

پس بیا تا دیر نشده دست هایمان را در دستان هم قرار دهیم تا دیر نشده...

دکتر بهرام الهی:جسم ، روی حساب قبلی روح تعیین می شود

اگه یه روز بغض گلوتو فشرد بهت قول نمی دم که بخندونمت ولی می تونم باهات گریه کنم

اگه یه روزی نخئاستی به حرف کسی گوش کنی خبرم کن قول می دم ساکت باشم

اگه یه روز خواستی ترکم کنی حتماْ خبرم کن قول نمی دم که ازت بخوام بمونی اما می تونم باهات بدوم

اگه یه روز سراغم رو گرفتی و خبری ازم نشد سریع به دیدنم بیا حتماْ بهت احتیاج دارم

وقتی بغضم شکسته شد

و نفس هایم غرق شد در اندوه و بی تابی

فقط تو با من بودی

گاه گاهی که تنم

خسته از لحظه ها

به سوی تلخ ترین مرداب زندگی کشیده می شد

شب هایی که بالشم

خیس میشد از اشک شبانه و حسرت

فقط تو برام لا لایی تعریف کردی

دیری است که هنوز با درد خود هم آسیان شدم

و هنوز،هنوز،هنوز،تو بامنی

برنارد شاو : مراقب باشید چیز هایی که دوست دارید به دست آورید وگرنه سرانجام نا چار می شوید چیزهایی که بدست آورده اید ، دوست بدارید

شقایق گفت با خنده نه بیمارم نه تب دارم

اگر سرخم چنان آتش حدیث دیگری دارم

گلی بودم به صحرایی  نه با این رنگ و زیبایی

نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شیدایی

یکی از روزهایی که زمین تبدار و سوزان بود

و صحرا در عطش می سوخت تمام غنچه ها تشنه

و من بی تاب و خشکیده تنم در آتشی می سوخت

زره آمد یکی خسته به پایش خار بنشسته

و عشق از چهره اش پیدای پیدا بود ز آنچه زیر لب می گفت:

شنیدم سخت شیدا بود نمیدانم چه بیماری

به جان دلبرش افتاده بود اما

طبیبان گفته بودندش

اگر یک شاخه گل آرد

 از آن نوعی که من بودم 

بگیرند ریشه اش را و بسوزانند

شود مرهم برای دلبرش آن دم  شفا یابد

چنانچه با خودش می گفت بسی کوه و بیابان را

بسی صحرای سوزان را به دنبال گلش بوده

و یکدم هم نیاسوده که افتاد چشم او ناگه به روی من

بدون لحظه ای تردید شتابان شد به سوی من

به آسانی مرا با ریشه از خاکم جدا کرد و به ره افتاد

و او می رفت  و من در دست او بودم

و او لحظه سر را رو به بالا ها

تشکر از خدا می کرد.

 پس از چندی

هوا چون کوره آتش زمین می سوخت

و دیگر داشت  در دستش تمام ریشه ام می سوخت

به لب هایی که تاول داشت گفت: اما چه باید کرد؟

در این صحرا که آبی نیست؟

به جانم هیچ تابی نیست

اگر گل ریشه اش سوزد که وای بر من

برای دلبرم هرگز دوایی نیست

و از این گل که جایی نیست

خودش هم تشنه بو اما؟!

نمی فهمید حالش را چنان می رفت و من در دست او بودم

و حالا من تمام هست او بودم

دلم می سوخت اما راه پایان کو؟

نه حتی ؟آب  نسیمی در بیابان کو؟

و دیگر داشت در دستش تمام جان من می سوخت

که ناگه

روی زانو های خود خم شد دگر از صبر او کم شد

دلش لبریز ماتم شد

کمی اندیشه کرد آنگه

مرا در گوشه ای از بیابان کاشت

نشست و سینه را با سنگ خارایی

ز هم بشکافت  ز هم بشکافت

اما  آه ه ه

صدای قلب او گویی جهان را زیر و رو می کرد

زمین و آسمان را پشت و رو می کرد

و هر چیزی که هر جا بود با غم رو به رو می کرد

نمی دانم چه می گویم؟

به جای آب  خونش را

به من داد و بر لب های او فریاد

بمان ای گل

که تو تاج سرم هستی

دوای دلبرم هستی

بمان ای گل

و من ماندم

نشان عشق و شیدایی

با این رنگ و زیبایی

و نام من شقایق شد

گل همیشه عاشق شد

دوستت دارم شهرام جون

...قدر مي‌دانمت نه به خاطرِ آن چيزي كه بر سينه‌ات زدند؛ بل به خاطرِ آن چيزي كه در سينه‌ات نهاده‌اند. آن‌چيزي كه بر سينه‌ات زده‌اند، تازه اگر اصل باشد، آب كه ببيند سياه مي‌شود...

مي خواهم خواب اقاقيا ها را بميرم.

خيالگونه،

در نسيمي كوتاه

كه به ترديد مي گذرد

خواب اقاقياها را
بميرم.
***
مي خواهم نفس سنگين اطلسي ها را پرواز گيرم.

در باغچه هاي تابستان،

خيس و گرم

به نخستين ساعت عصر

نفس اطلسي ها را

پرواز گيرم.
***
حتي اگر

زنبق ِ كبود ِ كارد

بر سينه ام

گل دهد-
مي خواهم خواب اقاقيا را بميرم

در آخرين فرصت گل،

و عبور سنگين اطلسي ها باشم

 
        از آن همدرد و با من مهربان شبهاي شك آور

 
               ملول و سخته دل گريان و طولاني

 
                     شبي كه در گمانم من كه آيا بر شبم گريد ، چنين همدرد

 
                                  و يا بر بامدادم گريد ، از من نيز پنهاني

                                        من اين مي گويم و دنباله دارد شب

                                              خموش و مهربان با من

 
                                                    به كردار پرستاري سيه پوش پيشاپيش ،‌ دل بركنده از بيمار

 
                                                              نشسته در كنارم ، اشك بارد شب

 
                                                                    من اينها گويم و دنباله دارد شب

               چه خبر آوردید

از کجا از کی خبر آوردید

خوش خبر باشید

                         اما اما

گرد ما و بر من بی ثمر می گردی

انتظار خبر ی نیست مرا

نه زیاری نه دیاری

برو آنجا که چشم و گوش و کس

برو اونجا که تورو منتظر هستن

قاصدک

در دل من همه کورند و کرند

دست بردار از این وطن خویش غریب

قاصدک

تجربه های تلخ همه با دلم می گویند

                                                           که تو دروغی دروغ

                                                          که فریبی تو فریبی

راستی آیا؟

جایی خبری هست هنوز

مانده خاکستر در بی جان در اجاقی

خبر شعله نمی ورزد

قاصدک ها

ابرهای همه عالم شب و روز

                                                              در دلم می گریند

باش تا موسم گل با تو به گلزار شوم

فصل ديدار شود ، قاصدِ ديدار شوم

من به پايانِ غم و اُوج سلامت برسم

آن زمانی که به درمانِ تو بيمار شوم

ميوۀ عشقِ تو سنگين شده بر شاخه دل

مرگِ من باد اگر بی تو سبکبار شوم

زيرِ باران مصائب که ببارد دائم

چترِ گيسویِ تو را از تو خريدار شوم

آرزويم همه اين بود و همين است هنوز

که تو را يار ببينم... که تو را يار شوم

ان منم که دارم دیونه میشم   "مریم"

ای عزيز ترين کسم

همنفسم

بيا تو بشکن قفسم

بتونم پر بگيرم

تو آسمون

به اوج خواستن برسم

می خوامت از دل و جون

 ای مهربون

به شور عشقمون قسم

خواستنم زبونی نيست

از ته دل

خيلی برات دلواپسم

پر پرواز منی

يار دم ساز منی

تو گل نازمنی

وقتی از عشق می خونم

شور آواز منی

نغمه ساز منی نغمه ساز منی

همه وجود من

مریم جون دیدی شب و روز خدا خدا می کردم عاقبت عشقمون چی شد آوره شدم دلمم ویرون شده

باورم نمیشه دوباره سرنوشت باز نوشته قصه ی همیشگی -اونم تنهایی من-مریم محال روزی بتونی

مثل من کسی رو پیدا بکنی آخه مثل من کسی عاشق نیست این روز ها و شب ها هم میگذره من

تیرگی این روزا رو بد به جون خریدم یادته بهت چی گفتم:((واسه اون یاری که یاور نباشه میشه عشق کلامه آخر نباشه))

متاسفم که این شعر به خودم برگشت مریم از همون اول تو برام فقط یه آزو بودی یه آرزوی دست نیافتنی

هرچه دیدم از این روزگاره نامرد میشه باور نباشه من یه جایی هستم به دور از همه همه پل ها رو شکستم پشت سرم

همه نقشه هام برای تو مثل یه کشتی غرق آب شد من همیشه باعث شرمندگیت می شدم حالا می خوام

برم از زندگیت تا عذابت نشم بیشتر از این  آزاد شدی از شر من به خدا جز این نمونده چاره همه این کا را رو برای این که دوست دارم می کنم

یادش بخیر وقتی زنگ می زدی قفل غمستونه قلبمو می شکوندی الان که دارم گریه می کنم بازم می گم

"خیلی دوست دارم"

یه نفر برات میاد دیگه خوشکل باشه باعث عذابت نشه و ... منم رفتم راست می گفتی ولی یه فرقی با همه

دارم این که به جای نفرین با قلبی عاشق از تو جدا میشم دیگه قلبی ندارم که به تو تقدیم کنم چون

قلبم تکه تکه هست و همین روزاست که نابود میشه هنوزم دوست دارم و عاشقتم نشد این شعرو به تو تقدیم کنم

                   "یه کلبه دور از همه کس واسه من و تو واسه ما

                                   "یه جای دنج و خلوتی یه جایی دور از همه آدما "

اینقدر انتظارتو کشیدم آخرش قسمتم نشدی چه خوابا که برای تو می دیدم چه آرزو ها هی داااااااااااد

می خوام آخرین حرفم رو بزنم مریم جان

                                           *خداحافظ عزیزم جز این نمونده چاره*

                                                              *شهرام*

                    پسرک هیچی نداشته زیر سقف آسمون

                                       عاشق دختری بودش با یه قلبی مهربون

                                                                              اما ...................

نور مهتابه شبم واسه همیشه خاموش شد حیف من و تو

که این همه حرفام فقط آرزوست

مونس شبای تنهاییم شده

اسمه قشنگه تو عشق من

خاطرات با تو بودن تو گلا

اشک سرد حسرت دستای تو

با یه گیتار و هزاریاد و حرف

می شنوم عشقت میکه آی تیشه زن

بر بی ستون

آواز خون بی نشون

عشقت میگه هنوز

آواز خون بی شتر بسوز

عشقی که توش سوزی نباشه

سرد و بی روح نقد میشه

کشوری بی قدرت و هیبت و غیرت میشه

ای مهربون ای هم زبون ای خیات بی نسیم جون

ای کهتو تمامه احساسه منی

ای که توی عمق رفتن اوج مردن

گفتی دوست دارم

واسه تو این کوه که سهل

ماه و از جا می کنم جا مزنم داد می زنم

اسمت و فریاد می زنم

چندين سال پيش ، دختری نا بينا زندگی می کرد که به خاطر

نا بينا بودن از خويش متنفر بود. او از همه نفرت داشت الا نامزدش

روزی، دختر به پسر گفت که اگر روزی بتواند دنيا را ببيند، آن روز

روز ازدواجشان خواهد بود. تا اين که سرانجام شانس به او روی

آورد وشخصی حاضر شد تا يک جفت چشم به دختر اهدا کند.

آن گاه بود که توانست همه چيز، از جمله نامزدش را ببيند.

پسر شادمانه از دختر پرسيد: آيا زمان ازدواجمان فرا رسيده؟ دختر

وقتی که ديد پسر نا بينا است ، شوکه شد! بنابراين در پاسخ گفت:

"متاسفم،نمی توانم باهات ازدواج کنم، آخه تو نابينايي." پسر در

حالی که به پهنای صورتش اشک می ريخت، سرش را پايين

انداخت و از کنار تخت دختر دور شد . بعد رو به سوی دختر کرد

و گفت :" بسيار خوب، فقط ازت خواهش می کنم مراقب چشمان من باشی ." 

 در کدامین آیینه می توان تورو جستجو کرد

 در کدامین چشمه زلال می توان تو را دید

 در کدامین راه نرفته می توان تو را پیمود  

 سهم من از تو چیست؟ 

 گلدان خالی کنار پنجره 

 دانه های برفی که هرگز به زمین نمی رسد 

 آفتابی که هرگز گرمایش را نمی توان احساس کرد

 یا راهی که به نا کجا ختم می شود 

 سهم من دویدن به سوی تو 

  تو ای آغاز شیرین 

 امیده هر سرانجام

 برای هر ترانه تو ای همیشه پنهان

 دلیل هر سرودن تو  هستی 

 تو ای شکوه پرواز 

  تو ای لطیف تر از یاس

 مثل کویر و بارون برحم باش در احساس

 یگانه ناجی عشق تو هستی

 تو ای زلال جاری تو ای دریای آرام

 بذار غرق تو باشم بشورم خستگی ها

 میشه از تو گریزم به رویا

 میشه از تو شروع کرد باید با تو طلوع کرد

 میشه در تو گذر کرد باید با تو سفر کرد

 تو ای شوق رسیدن به فردا 

    در امتداد افکارم من از عشق تو سرشارم خدایی

                              کن که در محراب عشق تنها تو هستی عشق من عشق من تو هستی  

 مریم این رو تقدیم تو می کنم خوبه من